“जहनुमु” (नंंढी कहाणी)

लेखिका : देवी नागरानी
अनुवाद : पदमा गोविंद मोटवानी

पदमा मोटवानी
देवी नागरानी
सोटी साढ़ीअ जे पलांद सां पघर में पुसियल मुंहुं उघंदी माला जड॒हिं डा॒कणि चढ़ी चालि में पंहिंजे घर साम्हूं बीही करे कुंडे ते लग॒लि तालो खोलण जी कोशिश करण लगी॒ त उते बीठलि पाड़े वारीअ पुछी वरितसि -“माला सुबुह सुबुह जो किथां पेई अचीं ?”

“जहनुमु” मां !” माला चिढ़ंदे जवाबु डि॒नाईंसि।

“अरे जहनुमु त मथे हूंदो आहे, जिते माण्हूं मरण खां पोइ वेंदा आहिनि…..तूं…..!”

“उहो बि त जहनुमु ई आहे, जिते हर राति ज़िन्दगी मूंखे जीअंदी आहे, ऐं मां मरंदी आहियां…”!

हाणे हूअ तालो खोले जनत में घिरी चुकी हुई।

[email protected]

error: Content is protected !!